آدمها،

آدمها،

خوشه های نازک انگورند!

کوتاه و بلند،

پیچ و واپیچ،

تنیده بر پایه های چوبین و آهنین،

تا آسمان هم که قد کشیده باشند،

هنوز

به بادی می لرزند

و به رعدی بر زمین می ریزند،

زنهار از آن روز که ناخنی پوست دانه هاشان را بخراشد،

بی صدا

می خشکند،

می میرند!

/ 0 نظر / 13 بازدید