دانه های ریز


+ مثنوی ناگفته ۱

خیالت بکارم چو بذر گیاه         مگر گل بروید ز خاک سیاه

درون آتشین شددلم چون برفت       به افیون سوزان برقت نگاه

به ناگه سیه شد فروزنده مهر       از آندم که دیدم تو را روی ماه

نیاید به چشمم دگر رنگ خواب       ندارم به خلوت دگر من پناه

چو خود را ز فکرت برون آورم       زچاله در آیم بیافتم به چاه

که آنجا غریقم به دریای عشق       و اینجا همی تشنه ام بی پناه

درون بی قرار و نباشد همی       برون از خیالت مرا جایگاه

سکوتم مبین آذرخشم همی       به برقی فرو ریزدم اشک و آه

چراغ دو چشمت ز من برمتاب       نشانم نباشد شوم گم به راه

نویسنده : shadi ; ساعت ٤:۱٩ ‎ق.ظ ; دوشنبه ٥ آذر ۱۳۸٦
تگ ها:
comment نظرات () لینک