دانه های ریز


+ آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد*

معاشرت با آدم هایی که صاحب عقیده اند لذت بخش است، آدم هایی که برای زندگیشان برنامه دارند، آدم هایی که می دانند به کجا می روند و از کجا عبور می کنند. سفر با آدمهایی که زیبایی های زمین را می بینند زیباست. شنا با آدمهایی که عاشق آبند لذت بخش است. دیدن مناظر هر روزه زندگی با آدمهایی که از دیدن زیبایی هیجانزده می شوند هیجان انگیز است. نشستن دور آتش با آدمهایی که آتش را میفهمند گرم تر است. آواز خواندن با آنها که اهل دلند، دل را جلا می دهد. آدم با آنها که زلالند، زلال می شود.

آدمهایی که سختی ها باعث نمی شود تا خوشی های زندگی را فراموش کنند عزیزند، آدمهایی که به هر جا می روند و در هر شرایطی که هستند، قبل از هر چیز راه شاد بودن و لذت بردن از زندگی را پیدا می کنند. آدمهایی که هوش احساسی بالایی دارند سرزنده ات می کنند و اگر هوش ریاضی شان هم بالا باشد هم صحبتی شان لذت بخش تر می شود. آدمهایی که پشت غذا خوردنشان هم فکر و هدف دارند تو را به فکر وا می دارند تا انگیزه هایت را مرور کنی. به آدم خوش می گذرد با آدمهای ساده، آدمهایی که بی زحمت شاد می شوند، بی بهانه از خنده ریسه می روند، آدمهایی که برای خوش گذراندن به هتل آنچنانی و غذاها و تفریحات عجیب نیازی ندارند، آدمهایی که سبکبالی شان و سرخوشی هایشان منوط به مصرف مسکرات نیست.

اطرافیانمان را هم باید هوشمندانه انتخاب کنیم. اگر ذاتاً آدم غمگینی هستیم و در هر حادثه دنبال دیدن بدی ها می گردیم تا بیشتر غصه بخوریم، بهتر است آدمهای مثبت اندیش دورمان باشند تا تحت تاثیرشان نگاهمان سفیدتر شود. اگر آدم شادی هستیم بهتر است بیشتر با آدمهایی از جنس خودمان معاشرت کنیم تا رزونانس انرژی هایمان حالمان را بهتر از قبل کند. یادمان باشد هرچقدر هم شاد و با انگیزه باشیم، معاشرت مدام با آدمهای سیاه از سپیدی مان می کاهد.

* فریدون مشیری

نویسنده : shadi ; ساعت ٤:۱٢ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٢٢ تیر ۱۳٩٥
تگ ها:
comment نظرات () لینک